هر عادتی در ابتدا مانند یک نخ نازک است. هر روز، با تکرار، این نخ را ضخیمتر میکنیم، تا نهایتا این نخ تبدیل به طناب بلندی میشود که برای همیشه به دور فکر و عمل ما میپیچد.

كوله پشتياش را برداشت و راه افتاد. رفت كه دنبال خدابگردد و گفت: تا كولهام از خدا پر نشود برنخواهم گشت. نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود. مسافر با خندهاي رو به درخت گفت: چه تلخ است كنار جاده بودن و نرفتن؛ درخت زير لب گفت: ولي تلخ تر آن است كه بروي و بي رهاورد برگردي. كاش ميدانستي آنچه در جستوجوي آني، همينجاست. مسافر رفت و گفت يك درخت از راه چه ميداند، پاهايش در گِل است، او هيچگاه لذت جستوجو راادامه مطلب

كوله پشتياش را برداشت و راه افتاد. رفت كه دنبال خدابگردد و گفت: تا كولهام از خدا پر نشود برنخواهم گشت.نهالي رنجور و كوچك كنار راه ايستاده بود. مسافر با خندهاي رو به درخت گفت: چه تلادامه مطلب